و به دنبال بحثى كه در آيات گذشته پيرامون توحيد و شرك بود در آيه بعد سخن از نتائج توحيد و شرك در صحنه قيامت مىگويد . نخست از مساله « مرگ » كه دروازه قيامت است شروع مىكند ، و عموميت قانون مرگ را نسبت به همه انسانها روشن ساخته ، مىگويد : « تو مىميرى ، و همه آنها نيز خواهند مرد » ! ( * ( إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُمْ مَيِّتُونَ ) * ) ( 1 ) . آرى « مرگ » از مسائلى است كه همه انسانها در آن يكسانند ، هيچگونه استثنا و تفاوت در آن وجود ندارد ، راهى است كه همه بايد آن را سرانجام بپيمايند ، و به اصطلاح شترى است كه در خانه همه كس خوابيده است . بعضى از مفسران گفته‌اند دشمنان پيامبر ص انتظار مرگ او را مىكشيدند و خوشحال بودند كه سرانجام او خواهد مرد ! ، قرآن در اين آيه به آنها پاسخ مىگويد كه اگر پيامبر بميرد آيا شما زنده مىمانيد . در آيه 34 سوره انبياء نيز آمده است : أَ فَإِنْ مِتَّ فَهُمُ الْخالِدُونَ « آيا اگر تو بميرى آنها زندگى جاويدان دارند » ؟ سپس بحث را به دادگاه قيامت برده ، مخاصمه بندگان را در صحنه محشر مجسم مىكند ، و مىفرمايد : « سپس شما روز قيامت نزد پروردگارتان به مخاصمه برمىخيزيد » ( * ( ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ عِنْدَ رَبِّكُمْ تَخْتَصِمُونَ ) * ) . « تختصمون » از ماده « اختصام » به معنى نزاع و جدال ميان دو نفر يا دو گروه است كه هر يك مىخواهد سخن ديگرى را ابطال كند ، گاه يكى بر حق است و ديگرى بر باطل و گاه ممكن است هر دو بر باطل باشند ، مانند مخاصمه

--> ( 1 ) البته جمله « * ( إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُمْ مَيِّتُونَ ) * » در ظاهر خبر از مرده بودن همگان در حال حاضر مىدهد ، ولى به اصطلاح از قبيل « مضارع متحقق الوقوع » است كه گاه به صورت حال و گاه به صورت ماضى مطرح مىشود .